روش‌های تجربی در زبان‌شناسی شناختی روش‌های تجربی در زبان‌شناسی شناختی، مونیکا گونسالس-مارکس، ایرنه میتلبرگ، سیانا کولسن و مایکل جِی. اسپایوی، ترجمۀ دکتر رامین گلشائی، سمت، 1398

نوع مقاله: نقد

نویسنده

دانشجوی دکترای زبان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان

10.22084/rjhll.2020.22729.2080

چکیده

زبان‌شناسی شناختی به مطالعۀ زبان براساس تجربیات انسان از جهان و چگونگی درک و مفهوم‌سازی این تجربیات می‌پردازد. به‌عبارتی، زبان را در ارتباط با دیگر قوای شناختی و تجربۀ جسمانی انسان از جهان مطالعه و رابطۀ زبان-ذهن-جسم را واکاوی می‌کند. بنابراین، مطالعۀ زبان در این رویکرد، مطالعۀ الگوهای مفهوم‌سازی است و با مطالعۀ زبان می‌توان به ماهیت و ساختار افکار و آراء ذهن انسان پی برد (راسخ‌مهند، 7:1393). در این رویکرد، زبان راهی برای بازنمایی فرآیندهای پردازشی و الگوهای ذهنی انسان به‌شمار می‌رود. زبان‌شناسی شناختی از بحث‌های زبانی و علوم شناختی نوظهور در دهه‌های 1960 و 1970، به خصوص در بررسی مقوله‌بندی ذهن انسان و روان‌شناسی گشتالتی نشئت می‌گیرد (ایوانز و گرین ، 3:2006).

کلیدواژه‌ها